Analiza kolorystyczna – geneza związku mody ze sztuką

analiza kolorystyczna

Analiza kolorystyczna to fundament, na którym budujesz swój wizerunek. To bardzo logiczna część przygotowywania stylizacji, gdzie wykorzystuje się naukę o wpływie koloru na nasze samopoczucie oraz doszukuje się analogii z porami roku. Kto to wszystko wymyślił?

Historia analizy kolorystycznej

Zanim analiza kolorystyczna ukształtowała się w formę w jakiej znamy ją dotychczas, kilka znakomitych osobistości głowiło się nad znaczeniem koloru i tego, dlaczego otaczamy się tymi, a nie innymi barwami w życiu codziennym.

Zaczęło się od rozmyślań Johann Wolfgang vong Goethe, niemieckiego poety przełomu XVIII i XIX wieku. Autor Fausta i Króla Elfów, spędzał długie godziny nad zjawiskami przyrodniczymi. Jego konikiem była optyka, w ramach której dokonał rozlicznych, mniej lub bardziej satysfakcjonujących badań na temat powstawania widma optycznego. Opracował Teorię kolorów, dzieło uznawane za pierwszą w historii psychologię kolorów.

Najgłośniejszym, choć nie ostatnim nazwiskiem, któremu zawdzięczamy analizę kolorystyczną jest szwajcarski nauczyciel malarstwa Johannes Itten. W latach 20. XX wieku mistrz szkoły Bauhausu zalecił uczniom namalowanie obrazu z zastosowaniem kolorów, które najlepiej pasują do ich urody. W trakcie ćwiczeń mających na celu przede wszystkim podkreślenie osobowości studentów, doznał olśnienia. Porównując prace okazało się, że wygląd podopiecznego wpływał na wybierane barwy ekspresji. Wkrótce na podstawie tych obserwacji opracowano skomplikowaną teorię koloru, łączącą ludzi i pory roku. Krótko po jego śmierci w 1967 roku, idea nabrała na rozgłosie dzięki publikacji Color me a season.

W 1942 roku Suzanne Caygill, kalifornijska projektantka mody i modystka wyłowiła kolejne zależności i zasłynęła powiedzeniem:

„Człowiek, jak przystało na najdoskonalsze dzieło stworzone, nosi informacje o własnej osobwości i stylu – wystarczy przyjrzeć się pigmentom skóry, włosów czy oczu, by dojrzeć kolory, które idealnie ze sobą harmonizują. Dokładnie tak, jak jest w naturze.”

Choć każdy z nas ma swoją indywidualną paletę, to Suzanne zauważyła powtarzalności w przedstawicielach danych pór roku. Rozgraniczyła kolory osobowości, odtąd liczył się nie tylko kolor, ale również jego cechy. Suzanne jest autorką książki Color, The Essence of you, porównującą urodę klientów do kwiatów. W ten obrazowy sposób powstały wiodące barwne palety objaśniające „jasność” wiosny, „wyciszenie” lata, „przygaszenie” jesieni oraz „oziębłość” zimy. Caygill każdej porze roku nadała rozliczne podgrupy, o opisowych nazwach takich jak wczesna wiosna, metaliczna jesień czy dynamiczna zima.

Carole Jackson stworzyła mniej złożony system kolorów i opisała go w książce Color Me Beatutiful. Pozycja, w której zachęcała czytelników do znalezienia 30 najlepszych kolorów, stała się absolutnym bestsellerem. Ksiażka była istnym wydarzeniem popkultury lat 80., nie dziwi więc fakt, że szybko doczekała rozwinięć, między innymi w Color me beautiful makeup book i Color for men. Carole Jackson jako pierwsza sprzedawała paletki kolorów dla klientów po analizie kolorystycznej – te nieznacznej wielkości próbki materiałów wyróżniły ją na tle konkurencji i były jedną ze składowych jej niewypowiedzianego sukcesu.

W latach 90. wydano książkę Color me beautiful’s. Autorki Mary Spillane i Christine Sherlock dokonały ostatecznego podziału typów urody, wyróżniając dwanaście palet kolorystycznych. Odtąd bazuje się na czterech porach roku, jednocześnie wyznaczając tendencje do innych okresów. Rozszerzona analiza kolorystyczna pozwala odnaleźć swój typ wszystkim, pomagając również osobom o nieoczywistej urodzie.

Kasia

Stylistka, marketerka, redaktor mody w Catwalk Magazine. Rozpracowuje modę na czynniki pierwsze, uczy wyrażania siebie i inspiruje do pozytywnych zmian.

Komentarze: 1 reply added

  1. Justyna 16 maja 2017 Odpowiedz

    Swietne, bardzo ciekawy post. Czekam na kolejne! :)

Napisz komentarz: